Your fingertips across my skin
The palm trees swaying in the wind
Images

You sang me Spanish lullabies
The sweetest sadness in your eyes
Clever trick

I never want to see you unhappy
I thought you’d want the same for me

Goodbye, my almost lover
Goodbye, my hopeless dream
I’m trying not to think about you
Can’t you just let me be?
So long, my luckless romance
My back is turned on you
I should’ve known you’d bring me heartache
Almost lovers always do

We walked along a crowded street
You took my hand and danced with me
Images

And when you left you kissed my lips
You told me you’d never ever forget these images, no

I never want to see you unhappy
I thought you’d want the same for me

Goodbye, my almost lover
Goodbye, my hopeless dream
I’m trying not to think about you
Can’t you just let me be?
So long, my luckless romance
My back is turned on you
I should’ve known you’d bring me heartache
Almost lovers always do

I cannot go to the ocean
I cannot drive the streets at night
I cannot wake up in the morning
Without you on my mind
So you’re gone and I’m haunted
And I bet you are just fine
Did I make it that easy
To walk right in and out of my life?

Goodbye, my almost lover
Goodbye, my hopeless dream
I’m trying not to think about you
Can’t you just let me be?
So long, my luckless romance
My back is turned on you
I should’ve known you’d bring me heartache
Almost lovers always do

Mając jednakże skłonność do dążenia do pełni szczęścia stajemy przed wyborem pogodzenia się z tą pustą częścią kieliszka, smakując i delektując się winem nalanym przez naszego partnera lub dążenia do dopełnienia kielicha naszych potrzeb przez inną osobę.

Pamiętajmy jednak, że będzie to wino z innych winnic, które w połączeniu z winem naszego partnera, może okazać się gorzkie i nieprzyjemne, burząc całkowicie przyjemność picia.

Dlatego warto wyjąć drugi kielich i pozwolić napełnić go drugiej osobie. Wtedy mamy szansę, że spełnimy swoje potrzeby, smakując wino różnych winnic i z różnych klimatów, osiągając pełnię szczęścia i stosunkowo duży stopień realizacji naszych potrzeb.

Czy picie wina z drugiego kielicha jest zdradą tego pierwszego? Jeżeli nasze sumienie pozwoliło nam na jego skosztowanie a nasze zmysły polubiły ten smak? Życie mamy tylko jedno i nie zostało ono pomyślane jako czas dany na odbycie kary za niewłaściwie dokonane wybory.

Jeżeli przed zamknięciem oczu chcemy sobie powiedzieć, że nasze życie było coś warte i przeżyliśmy je zdobywając pełnię doświadczeń, które tylko były dla nas dostępne, to nie wolno nam oceniać tego w kategoriach zdrady. Przecież nigdzie nie jest zapisane, że w życiu musimy zdecydować się na jeden kierunek, na jeden smak?

Jeżeli natomiast nasze sumienie nie pozwala nam na skosztowanie smaku innego wina, z pewnością warto będzie poeksperymentować ze smakiem naszego jedynego. Wtedy nie zdążymy się przyzwyczaić i będziemy odkrywać nowe nuty smakowe, bawiąc się jak dzieci i badanie różnych smaków. Zawsze jednak będziemy pamiętali, że być może istnieje gdzieś winnica a w niej wino, które dopełni nasz byt i sprawi, że przeżyjemy ekstatyczne doznanie spełnienia.

Bo jesteśmy ludźmi targanymi namiętnościami, pragnieniami, pokusami i wątpliwościami. To cena a zarazem nagroda za zdolność myślenia.

A za nasze wspólne myślenie w ostatnim czasie, olśnienie i napełnienie drugiego kielicha zupełnie nowym smakiem, za to wszystko, a także za to, czego nie wolno mi napisać, bardzo Ci dziękuję, G.

Poznając jego słabostki oraz przede wszystkim potrzeby, pragnienia, marzenia stajemy się współodpowiedzialni za ich realizację. Człowiek odsłaniając się, obdarzając zaufaniem, staje się bardziej bezbronny; a pokusa zadania niebezpiecznego ciosu w złych chwilach może być zbyt wysoka – dlatego warto mieć tego świadomośc i zanim wyruszymy na wspólną podróż przez pustynie i oazy, warto kontrolować rozwój tej przyjaźni bardzo mocno – po to, aby pokusa bycia razem nie unieszczęśliwiła tej drugiej osoby. Odsłonięte serce to duża odpowiedzialność i wielki dar.

Równocześnie przyszła też w innej odsłonie, w innym ciele, oczach, ustach i miała postać długiej nocnej rozmowy pod baldachimem z gwiazd.

W krótkich odstępach czasu przyszła w dwóch wcieleniach. Zaskakujące dla niego było to, że była. Jedna dowodem na życie rodzinne z odrobiną szaleństwa. Druga na otwartą i wymagającą samotność. Obie były dowodem, że żadne z tych wcieleń nie daje pełni szczęścia. Pełnia szczęścia nie istnieje? Zawsze pojawi się pewien wyłom, rysa, skaza – w zależnościom swojej siły będzie się powiększać, lub pozostanie jako wspomnienie pragnienia szaleństwa, wolności absolutnej i uczucia „bycia pożądanym przez kogoś innego”.

Marzenia, które wynosiły nad na pełny ocean, sprawiały, że żaglowiec miał się pięknie prezentować z białymi żaglami pełnymi wiatru, zamieniły się w wilgotną, ciemną grotę, w której siedzi nasza młodzieńcza dusza. Pomarszczona, ślepa na jedno oko, która wykrzywionymi ustami cedzi parę słów do pustych murów lub cieni, które na nie rzuca dogasające ognisko. Ale w jaskini jest bezpiecznie. Może niezbyt przyjemnie, ale spokojnie. A po drugiej stronie świetlistego kręgu, gdy wyjdziemy na światło, czeka nas tłum podobnych ambicji innych ludzi. Ambicji, które nie uznają harmonijnego współistnienia. Toczą potyczki w szrankach niczym średniowieczni rycerze.

Tu zaś potrzeba odwagi spartańskiego hoplity z gwardii 300 Leonidasa. Tylko wtedy można dokonać rzeczy niemożliwych. Przekroczyć granicę mimo wszystko, aby tuż przed śmiercią mieć w głowie tę jedną myśl, że nasze życie miało konkretny sens, że nie poszło na marne. Ze ten boski pierwiastek życia, zasiany w każdym z nas, winien mieć misję do spełnienia. Winien, dać z siebie jakąś wartość dla świata. Spartański hoplita wiedział, o co walczy i za co ginie. Za wolność swoich dzieci, z poczucia odpowiedzialności za ojczyznę. A ja? Teraz marzę o Afryce. Tylko czy starczy odwagi?