Prawdopodobnie mój ulubiony wiersz

Baudelaire “Upiór” 

Jak aniołowie o oku płowym
Przychodzić będę do twej alkowy
I bez szelestu sunąć ku tobie,
Gdy będzie cicho, ciemno jak w grobie.

I będę dawać ci, moja drżąca,
Uściski zimne jak blask miesiąca,
Pieszczoty będę dawać widmowe
Węża, co czołga się ponad rowem.

A gdy nadejdzie poranek blady,
Znikną przy tobie nawet me ślady,
I znów powrócę dopiero nocą.

Jak inni rządzą w świecie czułością,
Tak ja nad tobą, nad twą młodością
Będę panować strachem, przemocą.
tłum. Maria Leśniewska

Poeta na ziemi

Poeta jest podobny księciu na obłoku,
Który brata się z burzą, a szydzi z łucznika;
Lecz spędzony na ziemię i szczuty co kroku -
Wiecznie się o swe skrzydła olbrzymie potyka.

Piękne tłumaczenie Wisławy Szymborskiej wiersza “Albatros” Baudelaire’a. Zawsze uderzała mnie w nim prostota dobranych słów i ich dosadność.

Czy my ciągle czegoś szukający, przeczuwający cel wędrówki na ziemi, rodzimy się z takimi skrzydłami? Pozwalają im się wznieść ponad drogi pokryte asfaltem, szklane ściany wieżowców, lecz na ziemi są tylko przeszkodą.