Poeta jest podobny księciu na obłoku,
Który brata się z burzą, a szydzi z łucznika;
Lecz spędzony na ziemię i szczuty co kroku -
Wiecznie się o swe skrzydła olbrzymie potyka.
Piękne tłumaczenie Wisławy Szymborskiej wiersza “Albatros” Baudelaire’a. Zawsze uderzała mnie w nim prostota dobranych słów i ich dosadność.
Czy my ciągle czegoś szukający, przeczuwający cel wędrówki na ziemi, rodzimy się z takimi skrzydłami? Pozwalają im się wznieść ponad drogi pokryte asfaltem, szklane ściany wieżowców, lecz na ziemi są tylko przeszkodą.
