Jutro wyjeżdżam w góry z moją Ukochaną i przyjaciółmi, z którymi ciągle jemy naszą wspólną beczkę soli. Niby gdzieś nasze dusze się stykają, ale ciągle jest to zbyt mało, abym czuł, że jest to przyjaźń bezwarunkowa, szczera i prawdziwa. Gdzieś czuję jeszcze sól na ustach i czasem jej smak staje się nieznośny. Choć – jak pisał kiedyś człowiek mądrzejszy ode mnie – nie oczekuj niczego od ludzi; nie szukaj na siłę przyjaciół, a sami się znajdą. Jest to prawda jak dwie dusze grają te same dźwięki to tylko zwykła głupota może tę symfonię zniszczyć. Tylko dlaczego bardziej tęskno mi do niej niż do niego? Przyjaźń kobiety i mężczyzny to twór trudny do pielęgnowania. Choć w naszym przypadku każdy jest w związku… Ale i tak czasem jest trudno… Może ten wyjazd coś zmieni?
Chciałbym, aby był to wyjazd, na którym poznamy się na nowych płaszczyznach, odkryjemy dla nas nowe miejsca, poczujemy lokalny klimat i zbudujemy wspomnienia, do których będziemy chcieli wracać. Chciałbym także wzmocnić uczucie do mojej Ukochanej – abym w końcu już WIEDZIAŁ!
